به ذهن راکد تکرار ناگهان بدهید
به کام دشنه و تابوت طعم جان بدهید
چقدر گمشده ام من در ازدحام شما
قسم به آیینه من را به من نشان بدهید
نه! آب رفع عطش را نمی کند از من
به جای تکه نان لطفاً آسمان بدهید
و وقت می گذرد زود دار زنید
به قدر صحبت آخر ولی امان بدهید :
"منم! من این به گل آلود ِ روح ِ زخمیتان
اگرچه جرأتتان نیست سر تکان بدهید"
 
از : آقای توکلی

نوشته شده در  چهارشنبه 7/1/1387ساعت  10:44 صبح  توسط سیمرغ 
  نظرات دیگران()

لیست کل یادداشت های این وبلاگ
[28/3/1387- 1:39 ع] عذرخواهی از همه دوستام بخصوص دوستان پارسی بلاگی:
[19/3/1387- 4:39 ع] خوزستان من
[13/3/1387- 9:21 ص] امام
[1/3/1387- 2:12 ع] دعا میخواهیم!
[25/2/1387- 1:24 ع] تبریک
[22/2/1387- 2:35 ع] هستم اگر میروم
[14/2/1387- 9:35 ص] عذر
[7/2/1387- 2:28 ع] به یاد؟
[31/1/1387- 4:25 ع] پیروزی مدرن!!
[26/1/1387- 10:24 ص] و باز درد : این بار شیراز
[25/1/1387- 9:56 ص] زندگی
[20/1/1387- 2:29 ع] تباهم می شوی آیا؟
[18/1/1387- 1:18 ع] سلام مسیح عزیزم، ...
[27/12/1386- 9:27 ص] همولایتی!
[21/12/1386- 10:31 ص] عجب از این سیاه شهر
[آرشیو شده ها]