سيمرغ

عذرخواهي از همه دوستام بخصوص دوستان پارسي بلاگي:

سيمرغ — Tue, 17 Jun 2008 13:39:00 GMT

سلام
اول تعظيم و تشکر به روح بزرگتون. دوم معذرت بخاطر نگرانيتون. و بعد باز پوزش براي بازي اي که سرمون درآوردن. خودم هنوز گيج و مبهوتم...
وقتي تازه درگير اين مشکل شده بودم مشکلم اصلا اونجورا حاد نبود : متن "عذر" رو خودم نوشتم! خودم براي چن تا از وبلاگهاي دوستهام کامنت گذاشتم و گفتم "بخير گذشته اما هنوز نگذشته!!"
چن روز بعدش هم که قرار بود عمل کنم فکر ميکردم يکي دو روزي بستري ميشم و تموم! حتي انقدر برام عادي و ساده بود که وقتي شب قبل از عمل، بچه هااومدن پيشم برا يکيشون متن پست "هستم اگر ميروم" رو دادم تا بذاره تو وبلاگ. مثلا ميخواستم دوستان وبلاگيم نگران حالم نباشن (که کاش هرگز اون کارو نکرده بودم چون بدتر نگرونشون کردم ) : پسورد رو دادم بهش. برا يه لحظه با خودم فکر کردم اگه فردا از اتاق عمل بيرون نيومدم چي...؟ اونوقت ديگه هيچوقت نميتونستم مطلبي رو که چن وقت بود ميخواستم به چن تا از دوستاي قديميم بگم بيان کنم.... واسه همين آدرس اون چن تا بلاگ رو بهش دادم و گفتم براشون کامنت خصوصي منو بذار. راسش من فقط متن "يک" کامنتو خوندم. قرار شد همون يک کامنت براي اون چن تا بلاگ فرستاده بشه.ازش خواستم که توي اون"يک" کامنت بنويسه "وبلاگ شما و چن تا وبلاگ ديگه براي سيمرغ کنوني يا همون“…” قبلي خاص و مهم بودن هميشه. و حالا که مسافرم دلم ميخواد با اين کامنت خصوصي اين مطلبو بدونيد و منو حلال كنين... ." در واقع ميخواستم تو مدت کوتاه يا بلند آشناييمون اگه بدي اي چيزي از من ديده بودن حلالم کنن. چه اونا که تو بلاگ قبلي تبادل لينک کرده بوديم و چه اونهايي که هميشه از روي آدرس آخرين کامنتشون ميرفتم سراغ وبشون. (جالب اينه که حتي بعضي از هم لينکي ها هم منو بجا نمياوردند!! و تعدادي هم کامنت گذاشتن که : مگه تو اصلا وبلاگ منو ميخوندي (؟؟) که تازه برات مهم بوده باشه؟؟ : آره! بخدا آره! ميخوندم! فقط بدبختيم وقت محدودم بود که مجبور ميشدم وبلاگتونو کپي يا سيو کنم. اما بعدا تو زمان استراحت لابلاي کار و ... بجاي خوندن روزنامه و مجله ، اون کپي و سيوها رو ميخوندم. اين ميشد که کمتر ازم کامنتي ميديدين. اما همون نوشته هاي شما کلي بهم ايده ميداد ، ذهنمو مشغول ميکرد. خوراک فکريم ميشد! آره عزيز: من خيلي مراقب خوراک مغزمم. پس اگه ميگم چن تا بلاگ خاص برام بودن مال اين نبود که مدت زيادي باهم آشنا بوديم. مال اينم نبود که مدام براهم کامنت ميداديم.مال اين بود که مطالب و حرفاي اون آقايون و خانوما رو مناسب ذهنم ميدونستم و ميدونم. و در اين زمينه هم هميشه انقد غد و يکدنده بوده م که اصلا به شکسته نفسي بلاگر توجه نکنم که مدام ادعا ميکنه مطالب من بيفايده ن. حرفام الکي و ....ن. ! نه عزيز! اينو جنابعالي ميگي. اما من مناسب ميدونم برا روحم. اگر نه وقت نميذاشتم بخونم!! وبلاگ "فرزند شهيد" و بلاگ "کوير (تربچه)" از همين نمونه ن! اگه بري تو بحر نوشته هاشون بخواي نمره بدي کمتر از 18 نميدي به وبلاگشون ! و اين درحاليه که حضرات والا مدام از بيچيز بودن نوشته هاشون و رفتن دم ميزنن!)
عزيز! قصور از من و وقت محدودم بوده قبول. اما من اين حس "ولع مطالعه" رو چه بايد ميکردم؟ از بچگي باهامه! ميگي چکارش ميکردم؟!! وقتي از هر متني ميتونم نکته اي ياد بگيرم چرا نخونم؟؟چرا سيوش نکنم؟رضوان خانم يه دوست وبلاگي داره بنام رهنما (آقا شايان) که مطمئنم همين الان اگه بهش بگم من با نوشته هات حال ميکنم خواهد گفت: پس کامنتات کو؟؟
تو بلاگ قبلي يه دوستي داشتم بلاگش "پاکديده" نام داشت. بنده خدا از بس سرش شلوغ بود سالي يه بارم نميومد سراغ ما. اما من نميتونستم متنهاشو نخونم. هم لينکي هم بوديم!! اما شايد اگه الان برم سراغش کامنت بذارم بگه شما؟؟
همين الان تو اين جمع: کي ميتونه بهم بگه خانم کبريا کاملي چي بسربلاگش اومده؟ (اسم بلاگ اين بود: عشق من لاکه. : لاکه اسم يه محله). يا کي ميدونه "داروغه باز نشسته" و مدير بلاگ "من عاشق نميشم" کجا رفتن؟ مي بيني؟ : هر کي سرش تو لاک خودشه. اگه روزي 24 ساعت هم نگاهش کني وقتي سر بلند ميکنه باور نميکنه که حتي 1 دقيقه نگاش ميکردي. چون اصلا حواسش نبوده!
وقتي اينجا رو راه انداختم سراغ اولين کسي که رفتم خاله بهار (کلک بهار) بود. بنده خدا انقد تو اين نت لعنتي اذيتش کرده بودن که روزها براش توضيح دادم که من از وبلاگ آقاي مقامي باهاش آشنا شدم. (پستي که ايشون زده بود درباره خاله بهار). خاله بهار فقط يکبار اومده بود بلاگ قبلي من و کامنت داده بود. متن کامنت اون موقع ش رو براش کپي کردم. براي اثبات حرفام ناچار شدم با آي دي بلاگ قبليم براش يه کامنت بذارم تا باورش شد.
خود بلاگ ايران اسلام (داداش محمدعلي عزيزم) قطعا باور نميکنه که من ساعتها پاي درسها و سفرنامه هاش زندگي کردم. باورش نشه که با عکسهاي عتباتي که ميرفت چقدر از ما اشک گرفت...
بله! اون چن وبلاگ از اونجهت مهم بودند برام که از مدتها پيش (قبل ازاينکه وبلاگ سيمرغو بزنم) ميرفتم وبلاگهاشون، متنهاشونو ميخوندم. گاهي نظر ميدادم. اونها هم وبلاگ قبليم اومده بودند و گهگاه نظر داده بودن. آره قبول دارم کوتاهي از من بوده که با هر بار سرزدن کامنتي نداده بودم. اين ايراد قويا وارده. اما حداقل هراز گاهي يه کامنت رو که ديگه ديده بودن از من. نميدونم شايدم از بس تو نت رسمه که هرکي متني رو خوند ميگه عالي بود!! ديگه مفهوم اين عبارت از دست رفته.
ميگيد چه کنم؟ من عادتمه: به کسي سلام گفتم تا تهش بايد باشم. حتي اگه گم شد بهر زحمتيه پيداش کنم. تو لينکام يه عنوان هست: "ا.ن.ي.م.ا." (انيما) فکر ميکنين چقد زمان برد تا پيداش کنم؟ فک ميکنين چه مدته ميشناسمش؟ وبلاگ "ه.د.ي." چي؟ فک ميکنين چه مدته تو نت با اين دانشجوي گرافيک آشنام؟ فک مينين چن کامنت ازش دارم؟ و آيا اصلا منو يادشه؟... الان کامنتهايي رو که برام داده بوده جمع کردم شايد يادش بياد چه پستهايي رو اينجا و اونجا نظر داده برام.تاريخ هاشم هس.
با "خانه آرزو" اينجا آشنا شديم: وقتي هم رفتم همه ش دو سه تا نظر ازش ديده بودم تو بلاگم. اما الان که اومدم و ميبينم تو بلاگش برام پست زده تعجب نميکنم: نميگم ما که همو نميشناختيم!! چون اين برا من يه نرمه. يه روتين. يه چيز طبيعي. داداش صدرا "پن پل" چي؟ فک ميکني بدونه چقد دلم برا شعراش تنگ شده؟...
مي بينين؟ناخودآگاه تيکه هاي مختلف ذهنمو از تو وبلاگهاي قديم و جديد کنار هم جمع کرده م و شديم سيمرغ!! آره گفتم برام بنويسه. اما يادم نمياد گفته باشم اين کامنت خصوصي "فقط" براي شما داده ميشه... . و طبق گفته خود ايشون هم اون کامنت رو فقط برا همون چند وبلاگ گذاشته بود. اما بعدش چي شده خدا ميدونه. نميدونم والا. اطلاعات کامپيوتر و اينترنتم هم در حد صفره! به دوستم اعتماد دارم! صد در صد! مطمئنم فقط متنهاي پستهامو نوشته به اضافه ي اون چند کامنت خاصي که بهش گفته بودم. اما نميفهمم چه جوري متن کامنتشو جعل کرده ن و بعد "با پسورد و لوگوي وبلاگ!!" گذاشته ن تو چندييييييييين وبلاگ ديگه.
نميفهمم... نميفهمم...
خاله بهارو يادمه... محمد رييسي (نگاهم براي تو) رو يادمه...
وبلاگ شهيد محمد شريفي (اسما) رو يادمه!!
اما تو تموم اون موارد راه تشخيص دوش و دوشاب اين بود که کامنتهاي جعلي بدون امضاي الکترونيک (بدون لوگوي وبلاگ) پخش ميشد اما اين بار براي خودم... : ديگه همه چيز کامل بود!! درد اينه که من نوشته هامو در رده ي مطالب ارزشي و گرانقدر اون عزيزان نميبينم که کسي خواسته باشه بعنوان يه وبلاگ ارزشي وجهه اينجا رو خراب کنه. ...
نميدونم بخدا نميدونم. فقط ميتونم بگم شرمنده م. هم پيش دوستان وبلاگيم و هم پيش دوستي که با نهايت امانتداري دست به کامنتهاتون نزد (تا چن وقت اخير که لپ تاپشو آورد و چن تا از کامنتهاتونو خودم واکردم و خوندم که بعد نت قطع شد و... ). اين امانتداري اين انسانه!!
اما يه عده (که نميدونم از من ناراحتي داشتند يا از اون بنده خدا) با گذاشتن بعضي کامنتها زحمت اين عزيز رو هدر دادند. دوستان مارو ببخشيد. پيش همه تون شرمنده م.
اين جعل کامنت کنار اون "سکوت بودن من" شدن مزيد بر علت.
داداش محمد علي (وبلاگ ايران اسلام)!
آجي ضعيفه!
من او يا همون بي نشان (که يادداشتهاتو هميشه ميخوندم و عشق ميکردم)!
هيچي از دستم بر نمياد جز عذرخواهي. منو ببخشيد.
حالا ميفهمم چرا آبجي رضوان نوشته همون وبلاگ قبليت رو دوس داشتم و بس!
رفقا
دارم آب ميشم از خجالت.
حلال کنين.
شايد مجبورشم در اينجا رو تخته کنم و همون بلاگ قبلي رو ادامه بدم. نميدونم فعلا که فقط درد داره همه روح کوچکم!
پ.ن. : درباره جمله آخرم توضيحي بدم: برداشت اشتباه نشه. بيان حقايق سرجاشه! چه اين بلاگ چه بلاگ ديگه. تا عمري باشه مي ايستم و از كلام حق دفاع ميكنم.
راستي بهم وقت بدين تا كامنتهاي ارسالي رو پاك كنم.
.
.
.
ديگه ميدونم با اين برنامه اي كه سرم آوردن هيچكدومتون اعتمادي به هيچكدوم كامنتام و حرفتم نخواهيد كرد...دارم رواني ميشم ديگه. اول زد به سرم كه حالا كه آبروم رفته برم و ديگه پيدام نشه اينجاها... اما امروز بخودم گفتم اين همون ميشه كه اون نامردا خواسته ن!! رو مو سنگ پا ميكنم. مي مونم شايد كه آبرو ي رفته مو بتونم برگردونم. اگرم نتونم اقلا به وظيفه م عمل كنم. به پيشنهاد آبجي طاهره (بلاگ در جستجوي خويشتن خويش) پسوردمو عوض كردم.
اما شك دارم تو اين وادي ديگه كسي حتي جواب سلاممو بده.
منو حلال كنيد. برام دعا كنيد. زماني با هدف اشاعه مفاهيم اسلام كامو شروع كردم اما بطرق مختلف سنگ جلوم انداخته شد... اما براي هدفم خواهم جنگيد. كارمو از همين امروز شروع خواهم كرد.. كاري كه شايد خيلي به تعويق افتاده...هميشه فك ميكردم اگه ترجمه احاديث رو بنويسم به فخر فروشي متهم ميشم.. اما الان ديگه وجهه و آبرويي برام نذاشتن كه ديگه نگران غرور بخوام بشم... نابودم كردند تو ذهن دوستانم..
دعام كنين. حتي بنده هاي روسياه هم اميد دارند. من هم يكي از اونها.

ارحم من في الارض يرحمك من في السما : رسول اكرم (ص)
به آنها كه در زمينند رحم كن تا آن كه در آسمان است بر تو رحم كند.

Have mercy on those who dwell the earth , so Lord of the heavens shall have mercy on you

خوزستان من

سيمرغ — Sun, 08 Jun 2008 16:39:00 GMT

يه چيز مجبورم کرد امروز موقتاً سکوتمو بشکنم....: اونم درداي اين خاک بود....
آره: خوزستان!!
همين خاک عزيزي که همه دامنگير ميدوننش.....
هر سال تو هفته دفاع مقدس کمي از رشادت جوونمرداي ايران يادي ميشه...اين ميون دو زخم کهنه هست که هميشه نيمه کاره رهاش ميکنن: بي اينکه حق مطلب ادا بشه:
يکي پيام جوونهاي باغيرتيه که جونشونو کف دست گرفتن و مردانه دفاع کردن.... چه اونها که از دورترين مناطق ايران اومدن اينجا...و چه اون مرزنشينها که تا آخرين نفس حتي يک قدم عقب نگذاشتند
همگي جلوي سرمستي اون وحشي ها ايستادند:بحق هم ايستادند! : تن در مقابل توپ!...و حالا ميشنوي که ميگن: بابا چه خبره؟...چند ساله که جنگ تموم شده!!!داغ مردمو تازه نکنيد...
آره اين زخم اول بود که هميشه انقدر بد بهش پرداختيم که ديگه فراموش شد که اون ستاره ها کي بودند و براي چي رفتند...
و من هم ناتوان تر از اون که بتونم تو يه پست!! مظلوميت چند ساله اون شيرزنان و ابرمردها رو کمرنگ کنم...
نميدونم...شايد چون زمان جنگ سنم کمتر از اين بود که حالا بخوام ادعا کنم مظلوميت اونها رو کاملا!! لمس کرده م....
امروز (آخر شهريور) ميخوام به زخم کهنه دوم بپردازم...که اين دومي براي من و خيليها عيني و ملموسه:
به خوزستان!
جايي که فقط زمان کوتاهي براي مناسبتي خاص ازش حرف ميزنن... و بعد باز فراموش ميشه تا مناسبت بعدي...
استاني که بي اغراق!! : حق داره به گردن اين مملکت!!..
اين خاک انقد غريب نگه داشته شده که حتي خيليها درست نميشناسنش!
چه رسد به اينکه بخوان بدونن اين مردم بعد از جنگ اصلا تونستند به زندگي عادي برگردند؟... : ظاهرا بله!
اما آمارها خيل عظيم متخصصاي رشته هاي مختلف رو نشون ميده که با پايان جنگ نتونستند خونواده شونو به دياري برگردونن که حالا ديگه خيلي از اون حداقل امکانات سابق رو هم نداشت!!!
آره ...اينطور که ظاهراً ميگن!! همه چيز به روال عادي برگشته...
اما آمار بيماريهاي مختلف تنفسي، عصبي، گوارشي...و آمار نارسايي هاي اجتماعي و فرهنگي اين خاک بعد از جنگ... چيز ديگه اي ميگن...
نمي دونم اصلا تو خوزستان منو ديدي...؟
درختهاي " کُنار"(= سدر) و اوکاليپتوسش...
هواي مست کننده ي بهار و پاييزش...
دشتهاي سرسبز دم عيدش ...
گلهاي رنگارنگ و معطرش تو پاييز(!!!) و تو زمستون(!!!) رو چي؟ ديدي؟...رگبارهاي تند بهاري و زمستونيش که هميشه غافلگيرت مي کنه... صداي چهچه پرنده ها
آب زلال و خنک "دز" که دزفول اسمشو به احترام اين رودخونه داره... آبي که ميشه توش ماهيها رو ديد.. و خاک حاصلخيزي که شيرين ترين پرتقال ايرانو تامين ميکنه: در بخشي از سفرنامه يکي از مهمانهاي اين جلگه زيبا و سر سبز ميخونيم که با تعجب از جايي نام ميبره که از طلوع خورشيد وقتي سواره!!! وارد جنگل هاي انبوه و يکپارچه ش شده تا ... غروب آفتاب...رنگ خورشيد رو نديده!!
دشتهاي سبز و معطر "رامهرمز"... با اون نسيم هاي صبحگاهي عشششششششششقش!!... و بوي گندم...
آرامگاه حضرت دانيال پيامبر تو شوش ... که مهد تمدن بشري بوده
آبشارهاي قشنگ شوشتر و باغهاي سدر و باصفاش که حتي تو اوج شرجي و داغي آفتاب هم سايه شونو ازت دريغ نميکنن و ميوه هايي که...... و آسيابهايي که بقاياشون نشون ميده چند هزار سال پيش ايراني ها برق توليد ميکرده ن!!!!!
چغازمبيل: همون که هميشه عکسشو بعنوان نمادي از تمدن کهن ايران زمين ديدي و مي بيني و شايد اصلا ندوني که اينم تو خوزستان منه...
دانشگاه (يا صحيح تر) : شهردانشگاهي!! عظيم و باشکوه چمران که بخش علوم پزشکيش بعد از کلي.... کشمکش و بگير و ببند بالاخره تونست دوباره نام بلند آوازه "جندي شاپور" رو به خودش ببينه و زنده کننده روزهاي طلايي چند هزار سال پيش باشه که جندي شاپور نه فقط براي تمام ايران زمين !!! که يراي تمام اين سرزمين هاي تمدن نديدهً خليج و حتي شرق دور مث نگيني بود درخشان و با صلابت... با کتابخونه اي که زبانزد همه محافل علمي بود و دانشمندايي که حساس ترين اعمال جراحي (که هنوز غرب به نصف اون دانش پزشکي هم نرسيده بود) رو انجام ميدادن: بله! يه ايران بود و يه دانشگاه جندي شاپور!!!
کارون عزيزمو چي؟ تنها رود قابل کشتيراني کشور : که متاسفانه پروژه لايروبي ش دهها ساله که فقط واسه بعضي مهندساي عمران شده نون دوني!! که دولت ژاپن اجازه ميخواد به هزينه خودش لايروبيش کنه و فقط گل حاصلخيز کف اين رودو بعنوان دستمزد ببره واسه کود کشاورزي (که هميشه بيگانگان به گنجينه هاي ما داناتر از خودمونن!!)
و مردمش...
که مثل همه ايروني هاي مهربون ، مهمون نوازن
اما
تو زمينه هايي:
خونگرم ترين!!
انسانهاي قانعي که هر ظلمي که ميکشن از همين نجابت افراطيشونه !!! از همين راًفت بيجاشونه... واز همين بزرگواري مثال زدنيشون:
اينکه دوستاي اراکي و مشهديم بهت زده ميشن وقتي ميفهمن شبها چند بار قفل و زنجير درخونه و ماشين رو چک ميکنيم... اينکه هميشه يه نفر بايد تو خونه بمونه و نگهبان باشه.... از بس که اوضاع امنيتي اينجا نموووونه است و بي نظير!! و اين مردم حرف نميزنن...
اينکه هنوز هر چند وقت يه بار انفجار بمب ها تو مرکز اين استان کلي کشته و زخمي ميگيره ... و "حضرات" با اونهمه ادعاي هشياري!!!! وقتي متوجه قضيه ميشن که خونواده هاي زيادي عزادار شده ن!!! ..... و باز : اين مردم چيزي نميگن....
اينکه وقتي از سرچشمه کارون (تو زاگرس) انشعاب ميگيرن تا زاينده رود دوباره آب داشته باشه اينو درک ميکنن که هموطناي عزيز اصفهانيشون در عذابن و کمک ميخوان...اما اعتراض نميکنن که : چرا "آقايون" به زيبايي و حيات کارون من هم مث زاينده رود اهميت نميدن؟ کارون من هم حقشه که همون فواره ها و ساحل و فضاي سبزي رو داشته باشه که اون داره...
اينکه وقتي هواي شهرشون آلوده ميشه تا پول نفت چرخه اقتصاد ايرانو بچرخونه... نميگن در ازائ اين آلودگي سهم من اينننننهمه محروميت نيست!!
اينکه مسجدسليمانيهاي عزيزم وقتي "آب" خوردن ندارن!! از ناچاري به دامن کوهستان ميرن...
اينکه قطار اهواز-ماهشهر بجاي يکساعت و نيم خيلي وقتا 3 يا حتي 4ساعت تو راهه... (با اين توجيه!!!! که ديزل هامون فرسوده ن..!!) و نامه نگاريهاي اين مسافراي مفلوک به هيچ نتيجه اي ختم نميشه...
اينکه نميگن مرکز اين استان دردکشيده و پايمال شده مگه چي از شيراز زيباي نازنين کمتر داره که بجاي افزايش فرهنگسراهاش .... ظرف چن سال بايد تعداد سينماهاش (که يه روزي به پرتعدادي سينماهاي شيراز بودن) به سه تا و نصفي!!!!!! کاهش پيدا کنه؟؟
مرکز استان!!!؟؟؟؟ .... اهوازي که وقتي دوست و فاميل ميان خوزستان نميتونن از بد بويي و بدطعمي آبش گله نکنن... و تو بهت زده ميگي : بابا اين که آب اهواز نيس ... !! از شهرستانهاي اطراف "بشکه بشکه" ميارم با ماشين...! پس اگه خود آب اهوازو ببيني که ديگه لابد حالت بهم ميخوره...! (گرچه به نسبت سال 76 بهتر شده : اون موقع يادمه ذرات زرد رنگي تو ليوان آبت ميديدي که از اون لايه چربي اي که رو سطح آب بود !!! بيشتر دلتو بهم ميزد)
اينکه مناطقي از اهواز و آبادان هنوز گاز شهري ندارن!!! (خنده دار نيس؟ ميگن کوزه گر از کوزه شکسته آب ميخوره هااا...!!!)
مردمي صبور که در عين اينهمه ثروتي که باهاش همه ايران رو نون ميدن!! حالا ميبايست حداقل امکانات يه استان بزرگ (بماند : چقددددد مهم و حياتي!!!) رو داشته باشن! تا همين متخصصاي موجود هم مدام به فکر جلاي وطن و پيدا کردن جايي براي آسايش خونواده شون نباشن...
آدمايي که روزي به اين باديه نشين هاي پابرهنه کشورهاي مجاور پناه دادن... و بعد همونها شدن بلاي جونشون...
راستي
تو اينا رو ميدونستي؟
طبيعت چشم نواز خوزستانو ديدي؟
نژادهاي "مختلف" مردمشو چي ؟
يا تو هم مث خيلي از هموطناي عزيزم تا حالا فکر ميکردي اينجا کويره...... يه دشت بي آب و علف......با آدمايي که همه همون شکلي ند که مدام تو اخبار و فيلماي مضحک صدا و سيما مي بيني؟:
و حتما بخاطر همينه که وقتي ميرم خارج از خوزستان ، همه تعجب ميکنن که عرب زبان نيستم ، لهجه ندارم ، سياه و سبزه رو نيستم!!!
وقتي با افتخار مي گم: من خوزستاني ام... اهوازي...
با تعجب مي گن: خوزستاني؟!! اصلاً بهت نمي خوره! آخه خوزستاني ها رنگ پوستشون تيره س... همه شونم عربي حرف ميزنن
ميگم خوب پوست بيشترشون آفتاب سوخته س: اما نه همه شون ! چن تا از صميمي ترين دوستاي منم عربند اما من فارسم... مگه دوستاي نازنين آذريم نميگن لهجه ترکي يه ناحيه زنجان تا ناحيه ديگه ش فرق ميکنه؟... خب مردم منم از نژاداي مختلفن ديگه ! (و همه شونم عزيزو محترم)
اما دردناک اين حرفي بود که يه هموطن بهم زد يه زماني:
آره شما زمان جنگ به عراق کمک هم ميکردين!!!.....
شايد اون وسطا يه عده وطن فروش بي اصالت چنين خيانتي کرده ن... اما ميشه مثلا ادعا کرد همه ملت ايران با سازمان مجاهدين خلق(همون : منافقين کوردل بي همه چيز) همدست و همدل بودن؟؟: چرا؟ آخه از همه قوميت و نژاد ايروني اي ميشد تو اون فريب خورده ها پيدا کرد...مگه نه؟؟!!!!
نه دوست من...
من کمکم اون شب و روزايي بود که زير بمبارون همون وحشي ها زندگي رو تو آينده ي کشورم ميديدم و حيات رو تو آرامش باقي هموطنام...
کمک مردم من اون بود که اون ملعون امشب دزفول رو با موشک "شخم" ميزد... و فرداي همون شب مردم رو ميديدي که با عزمي راسخ تر از پيش شروع ميکردن به بازسازي همون خونه قبلي!!
کمک اين آدما همون روزاي اول جنگ بود که هنوز شيردلاي پاک سرشت بقيه نقاط ايران به سمت اين خاک بسيج نشده بودن... و اين آدما با دست خالي تو خرمشهرشون ايستادن و فقط زماني تسليم شدن!!! که ديگه به آرامش ابدي رسيده بودن... : که ديگه جوني به تن نداشتن....
کمکشون همون ساعتهايي بود که پالايشگاه آبادان شعله ور بود ... و اونها مردانه در تلاش تا نجاتش بدن.....

آره هموطن! :
بعضي سيه چرده ،
بعضي عرب،
بعضي لهجه دار،
اما

اينجا جلگه است: صداي من!
و
هرگز

هيچکدوم از شيران اين خطه دلشون با دشمن نبود
ونيست!!

امام

سيمرغ — Mon, 02 Jun 2008 09:21:00 GMT

"امام زير سايه برج ها"
سلام امام
چطوريد شما؟ ما رو نمي بينيد خوش مي گذره؟
به ما که زياد خوش نمي گذرد. گاهي فکر مي کنم هر ملالي هست از دوري شماست.
اين روزها حرف درباره شما زياد مي زنند. مراسم مي گيرند، سخنراني، بزرگداشت، سالگرد، اينجا، آنجا، همه جا.
سر هر چهار راهي، يکي دو بيلبورد زده اند در موردت. کلي خرجت کرده اند، ميلياردها. بيلبوردها هم يکي از يکي بهتر و شکيل تر. گرافيک بسيار عالي، طراحي هاي مدرن. طوري که به پاساژهاي اطرافشان بيايد. تصويرت را محو کشيده اند که روحاني به نظر بيايي،کنارت هم گل و بوته کشيده اند بعضي جاها، از آن طرح هايي که روي قرآن هاي نفيس مي زنند. قرآن هاي دکوري.
بعضي جاها بالاي سرت يک پروژکتور کار گذاشته اند که نوراني جلوه کني. ( ببخشيد ها البته )خيلي جاها هم روي " روح الله " تايپوگرافي کار کرده اند، به عنوان هنر متعالي.
بعضي جاها هم اين شعار را نوشته اند : " اماما راهت ادامه دارد "
اما تو زياد مطمئن نباش، ادامه دادن راهت را مي گويم.
روي بيلبوردهايي که ميليون ها ( و يا چه مي دانم ميلياردها ) خرجشان شده يک کلمه هم ننوشته اند که " روح الله" يک زماني يک حرف هايي مي زده در مورد پابرهنه ها، مستکبرين، مستضعفين، ظلم و فساد، حق و باطل، عدالت، استقلال، آزادي، کاخ نشين ها، کوخ نشين ها، اسلام آمريکايي و اصلاً خود آمريکا.
بيلبورد که جاي اين حرف ها نيست، بيلبورد بايد به پاساژهاي اطرافش بيايد.
تصور کن پاي آن برج بلند مي نوشتند " روح الله " گفته اگر توجه به کاخ پيدا شد، آن روز بايد فاتحه دولت و ملت را خواند. حتي بعضي حرف هايت را اگر بنويسند ممکن است کساني از آنجا رد مي شوند فکر کنند آن زمان ها، جلو جلو به آنها فحش داده اي. هنوز هم بعد اين همه سال دنبال دردسر مي گردي؟
اين روزها از نامه تو به همسرت زياد برايمان حرف مي زنند. خيلي بيشتر از کارها و حرف هاي ديگرت، شايد.
آخر تو رهبر مايي، تو بايد با ما سِت باشي و چقدر آن بخش رمانتيک تو به ما مي آيد. به ما نسل ملتهب در نهضت کافي شاپ.
آنتي کافي شاپ نيستم اما مي ترسم بعد چند سال از "روح الله " فقط برايمان يک امام رمانتيک باقي بماند.
راستي کافي شاپ مي داني کجاست؟
امام
زياد مطمئن نباش راهت ادامه داشته باشد.
از ما نسل راحت طلب ادامه راهت برنمي آيد. اميد نبند.
از ما، از نسلي که گشت ارشاد بايد پاچه اش را پائين بياورد تا امنيت اجتماعي اش بالا برود چه انتظاري داري؟
امام
تو اصلاً شايد نداني من وجود دارم. اما من، 5 سالم بود که فهميدم تو وجود داشته اي! منتها
وقتي فهميدم تو وجود داشته اي که تو ديگر وجود نداشتي! هق هق هاي بلند پدرم را وقتي رفتي هنوز يادم هست.
دبيرستان که مي رفتم ده صفحه از کتاب بينش را به تو دادند که يادمان نرود ايران روزي امام داشت. تست خورش هم زياد بود توي کنکور. اين هم به پاس تمام زحماتي که کشيدي، هر سال يک سوال چهار گزينه اي.
دانشگاه هم که بوديم يک دو واحدي داشتيم، نمره بيار. گذاشته بوديم براي زمان هاي مشروطي. که البته ارائه نشد.
امام
مطمئن نباش راهت ادامه داشته باشد. درس هاي تو ارائه نمي شود، اگر هم ارائه شود به خاطر اين است که نمره بيار است.

(از وبلاگ خانم قدياني)

دعا ميخواهيم!

سيمرغ — Wed, 21 May 2008 14:12:00 GMT

هنوز باورم نميشه
يعني بالاخره منو راه دادي تو حرمت؟
يعني اين منم که مقابل آقاي خودم تعظيم ميکنم و ميخوام واسه ش درد دل کنم؟.... ولي چرا هر کار ميکنم لبهام
وا نميشن؟...
انگار دوختيشون به هم...يا مهر و مومشون کردي...؟
فقط اشکهامن که دارن باهات حرف ميزنن...
آقا دلم داره از سينه م کنده ميشه...واي...چقدر ميدان "دلربايي" شما شديده....
آقا اومده بودم بگم از دلتنگيهام
از بي کسيم
از تنهاييم
اما وقتي خودمو تو حضور نوراني شما حس کردم:
فقط سکوت......!
ميدونم که لحظه لحظه سکوتمو ميخوني...خيلي بهتر از من دردهاي دلمو لمس ميکني...پس ديگه من چي قراره بگم؟....فقط ميخوام اجازه بدي خدمتت سلام عرض کنم
سه تا:
اولي از خودم...که تو آرزوي ملاقاتت مي سوختم و مي سوزم
دومي از هرکي که فهميد دارم ميام پابوست و گفت منو هم ياد کن
و سومي از طرف هرکي که نميدونه من الان اينجام اما اونم دلش ميخواست اينجا باشه و سلام کنه
با هر سلام چنان منقلبم ميکني که ميخوام جون بدم!!! نميدونم اين اوج شاديه يا نهايت دلتنگي... هشت سال دوري....
آقا ميدونم تو اين مدت يادم بودي ، باهام بودي، هوامو داشتي، نگرانم بودي... اما من بي معرفت ... هي فراموش ميکردم مرشدي مث تو دارم... من فراموشکار مدام يادم ميرفت مث تو باشم...
آقا بخدا حالا ميفهمم حکمت اينطور "عجيب" طلبيدنهات چي بود: اينکه 3سال متوالي تو قرعه کشي شرکت بين اووونهمه آدم هي اسم من دربياد... اما بعنوان نفر ذخيره!!!....اينکه بالاخره اسم منم دربياد امااجازه ندند که بيام خدمتت...اينکه انقدر تشنه م کني که همه ذرات روح و جسمم تو رو صدا کنن! آره.. من اسم اينا رو "نطلبيدن" نميذارم: اگر با من نبودش هيچ ميلي/ چرا ظرف مرا بشکست ليلي؟
ولي باور کن ديگه اينجوري تاب دوري ندارم
باشه قبول: ميخواستي وقتي ميام خدمتت با "معرفت" زيارتت کنم، نه؟...قبول! : ميدونم امسال هم که توان ماليشو بهم دادي تا بيخيال قرعه کشي شرکت، "خودم" بيام پابوست واسه اين بود که بفهمم هنوز خيلي مونده تا اوني بشم که شما ميخواي...آره مي فهمم که نتونستم انتظارتو برآورده کنم...
اما بهم فرصت بده....به اندازه يک عمر بهم مجال بده...
مولاي من
نور چشمم
نگين کشورم!
ممنون از اينهمه لطفت...ممنونم که افتخار دادي اسم منم ميون "طومار" مريدهات قرار بگيره
متشکرم
اما آقا اجازه ميدي يه خواهشي کنم؟...
نه نه ...
نه!
به پاکيت قسم ميخورم نميخوام درداي تکراريمو بگم برات...ديگه نميخوام از کوه مصائبم حرف بزنم...
نه...
اين بار فقط يه خواسته دارم: .... فقط همين يه خواهش...ميشه بگم؟
...
اجازه بده هرسال بيام پابوست
به جاي اينکه 8 سال منو از عطر حرمت محروم کني تا شايد آدم بشم...اجازه بده تند و تند خدمت برسم شايد چشمهام بتونن نور راهتو تشخيص بدند و ديگه گمراه نشن...شايد روح و فکرم هم از قلبم ياد بگيرن و واسه ابد پيش سرورشون بمونن...
آقا ميشه اين لطفتو شامل حال من کني؟ميشه خواسته منو اجابت کني؟
آقا
تو رو خدا.....
بذار مث کبوترات شم
بذار هر بار که بر ميگردم پيشت يک دونه از اوووونهمه دونه کمال و معرفتت به منقار بگيرم
بذار انقدر طعم حضورت ديوونه م کنه که هنوز دور نشده فوري برگردم خدمتت
امام من!
ميشه اينجوري اهليم کني؟
ميدونم از ايني که هستم ديوونه تر نميشم اما بذار هي بيام و از نور وجودت بهره ببرم
بذار مدام بيام
بذار هر بار که ميام درس تازه اي يادم بدي...
آخه خودت هم خوب ميدوني من شاگرد خوبي نيستم....درسهامو اگه زود بزود مرور نکنم بازيگوش ميشم....پس بذار هي درسها رو مرور کنم تا انبار نشن واسه شب امتحان...
بذار با هر درس زندگي کنم،
خودمو بشناسم،
خدامو بشناسم،
اصلا بذار از اول مسلمون بشم...
بذار اين بار "خودم" دين و مذهبمو انتخاب کنم
...
آقا من فکرامو کردم
آقا من دقيق شدم به بعضي زواياي اين دين
...ديني که خييييييلي از جلوه هاي رنگارنگش از چشماي ظاهر بين ما مخفي مونده ن... و مهجور...
دين زيبايي که خيلي وقتها دستاويزي ميشه واسه آب و نان بعضي از ما آدم نماهاي خودپرست...ديني که به "نام" انتظار دست رو دست گذاشتيم تا مگه پسرت بياد و زيباييهاشو بهمون نشون بده...
گرچه ميدونم تا خودمون نخوايم حتي ايشون نميتونه چشامونو واکنه
آقا:
من فقط اينو ميفهمم
که
ديني که مثل شمايي داره نبايد دين کم مايه اي باشه ...
آقا!!!
آقا اجازه هست چيزي بگم؟
: من انتخابمو کردم! ميخوام اسلام بيارم، دوست دارم تو همين حرم شريف تو مسلمون شم! تويي که جواب سلام دشمناتو ميدي گمون نکنم سلام يه تازه مسلمون رو بي جواب بذاري.
آقا يه فراري رو به حرمت راه ميدي؟...يه فراري "تازه زنجير پاره کرده" رو....؟
....
پس
اگه اجازه بدي ميخوام عرض ادب کنم:
سلام مولاي ما!

تبريك

سيمرغ — Wed, 14 May 2008 13:24:00 GMT

حذف شد.

هستم اگر ميروم

سيمرغ — Sun, 11 May 2008 14:35:00 GMT

ويرايش شد:
سلام دوستاي خوبم
ببخشيد منو که باعث نگراني و زحمتتون شدم. ميدونم منو از دعاتون محروم نميکنين. انشالله در اولين فرصت براي تشکر تک تک خدمت ميرسم.
از وبلاگهاي بدنبال خويشتن خويش و پياده تا عرش تشکر ميکنم که در نبود من با نهايت امانتداري، قالب وبلاگو درست کردند. براي همه تون سعادت آرزو ميکنم و تندرستي.

عذر

سيمرغ — Sat, 03 May 2008 09:35:00 GMT

يکشنبه 8 ارديبهشت 1387 ، ساعت 3:15 تقريباً عصر: چيزي بين دروازه دولت و ميدون فردوسي: يه نفر که بعد از انجام ماموريتش، حالا ميخواست بره چيزي بخوره ، با وجود همه مشغله فکري حواسش به ماشينها بود و داشت رد ميشد از خيابون که
يه موتوري
و
صداي شکسته شدن شيشه :
که معلوم نبود از عينکه يا از محافظ موتور...
خورد شدن چيزي که مشخص نبود بينيه يا دندون...
صداي گازدادن موتورسواري که بي شک معلوم بود نه قلب داره و نه خدا!
مزه خون! و نگاهي به آسمون : که : خدايا !! تسليم!! : من مال تو!
و امروز: سيمرغي که با پر و بالي زخمي... و تا حدي شکسته!! ، اومده بگه دوستان: سالمم ، به خير گذشت. اما لمس کردم که : مرگ مث سايه باهامونه. و اعتراف ميکنم که اين واقعيت ، فقط حق همسايه نيست!
پ.ن. : هم از دوستان وبلاگي و هم از عزيزاني كه تلفني يا حضوري زحمت كشيدند و جوياي حالم شدند تشكر ميكنم. اميدوارم تو لحظات شاد زندگيتون بتونم جبران كنم.

به ياد؟

سيمرغ — Sat, 26 Apr 2008 14:28:00 GMT

بي منظور و بي مناسبت نيس. اما چون سكوت رو اجباراً همراهمون كرده ن، رفيق نيمه راه نميشم! و همچنان اين رفيق ناخواسته رو مشايعت ميكنم شايد بره خونه خودش ! :
شما چي؟ميدونيد اين شعر براي كيه؟
کبوترانه پريديد، خوش به حال شما
قفس چگونه نشد مانع وصال شما؟!
همين که بال گشوديد، آسمان لرزيد
و عرشيان صله دادند در قبال شما
قسم به عشق، به نام نجيب آن سوگند
نديده است کسي در مثل، مثال شما
ميان آتش و خون، عاشقانه رقصيديد
كه جاودانه رقم خورده بود فال شما
و ما نظاره گران عروجتان بوديم
چه عاشقانه عروجي! خوشا به حال شما
سفر!چه رسم قشنگي!سفر به عرش خدا
سفر به خير!سفر خوش! سفر حلال شما
....فقط انقد بگم که اين حرف مرحوم قيصرامين پور برام تداعي شد:
صداي تو مرا باز دوباره برد
به بوي لحظه هاي بي بهانگي
که دل به گريه ها و خنده هاي بي حساب ميزنيم
به " آي روزگار ..."هاي حسرت دروغکي
غم فراق دلبر به خواب هم نديده ي هميشه بي وفا
به جور کردن سه چهار بيت سوزناک زورکي
به رفت و آمد مدام بادها و يادها
سوار قايقي رها
به موج موج انتهاي بي کرانگي
دوار گردش نوار ...
مرور صفحه ي سفيد خاطرات خيس ...
صدا تمام شد!
سرم به صخره ي سکوت خورد ...
آه بي ترانگي!
:" غزل "

پيروزي مدرن!!

سيمرغ — Sat, 19 Apr 2008 16:25:00 GMT

پريروز با خوندن پست وبلاگ "زن بودن ممنوع" ، يه متني اومد به ذهنم که چن وقت پيش تو يه وبلاگ خونده بودم. راستش وقتي بعد از كمي تغيير ، اون روز گذاشتمش اينجا نه اسم وبلاگو به ياد داشتم ونه ميدونستم نويسنده ش كيه تا اينكه امروز توي كامنتها ديدم آبجي رضوان و مجهول عزيز لطف كرده ن و نوشته ن كه اين متن اولين بار توي وبلاگ چهارم شخص مجهول آورده شده به نقل از هفته نامه همشهري جوان و خانم نفيسه مرشد زاده هم نويسنده اصلي متن هستند. بي نهابت از اين دو عزيز ممنونم كه به من كمك كردند كه امانتدار باشم. از همه دوستان هم عذر ميخوام بابت ناآگاهيم.
ما به مردها گفتيم: مي خواهيم مثل شما باشيم. مردها گفتند: حالا كه اين قدر اصرار مي كنيد، قبول! و ما نفهميديم چه شد كه مردها ناگهان اين قدر مهربان شدند.
وقتي به خود آمديم، عين آن ها شده بوديم. كيف چرمي يا سامسونت داشتيم و اوراقي كه بايد به اش رسيدگي مي كرديم و دسته چك و حساب كتاب هايي كه مهم بودند. با رئيس دعوايمان مي شد و ‏اخم و تَخم اش را مي آورديم خانه سر بچه ها خالي مي كرديم. ماشين ما هم خراب مي شد، قسط وام هاي ما هم دير مي شد. ديگر با هم مو نمي زديم. آن ها به وعده شان عمل كرده بودند و به ما ‏خوشبختي هاي بي پايان يك مرد را بخشيده بودند. همه كارهايمان مثل آن ها شده بود فقط، نه! خداي من! سلاح نفيس اجدادي كه نسل به نسل به ما رسيده بود، در جيب هايمان نبود. شمشير دسته ‏طلا؟ تپانچه ماشه نقره اي؟ چاقوي غلاف فلزي؟... نه! ما پنبه اي كه با آن سر مردها را مي بريديم، گم كرده بوديم. همان ارثيه اي كه هر مادري به دخترش مي داد و خيالش جمع بود تا اين هست، ‏سر مردش سوار است. آن گلوله اليافي لطيفي كه قديمي ها به اش مي گفتند عشق، يك جايي توي راه از دستمان افتاده بود. يا اگر به تئوري توطئه معتقد باشيم، مردها با سياست درهاي باز ‏نابودش كرده بودند. حالا ما و مردها روبه روي هم بوديم. در دوئلي ناجوانمردانه. و مهارتي كه با آن مردهاي تنومند را به زانو درمي آورديم، در عضله هاي روحمان جاري نبود.‏
سال ها بود حسودي شان مي شد. چشم نداشتند ببينند فقط ما مي توانيم با ذوقي كودكانه به چيزهاي كوچك عشق ‏بورزيم. فقط و فقط ما بوديم كه بلد بوديم در معامله اي كه پاياپاي نبود، شركت كنيم. مي توانستيم بدهيم و نگيريم. ‏ببخشيم و از خودِ بخشيدن كيف كنيم. بي حساب و كتاب دوست بداريم. در هستي، عناصر ريزي بودند كه مردها با ‏چشم مسلح هم نمي ديدند و ما مي ديديم. زنانگي فقط مهارت آراستن و فريفتن نبود و آن قديم ها بعضي از ما اين را ‏مي دانستيم. مادربزرگ من زيبايي زن بودن را مي دانست. وقتي زني از شوهرش از بي ملاحظگي ها و درشتي هاي ‏شوهرش شكايت داشت و هق هق گريه مي كرد، مادر بزرگ خيلي آرام مي گفت: مرد است ديگر، نمي فهمد. مردها ‏نمي فهمند. از مرد بودن مثل عيبي حرف مي زد كه قابل برطرف شدن نيست. مادربزرگ مي دانست مردها از بخشي از ‏حقايق هستي محروم اند. لمس لطافت در جهان، در انحصار جنس دوم است و ذات جهان لطيف است.‏مادربزرگ مي گفت كار زن ها با خدا آسونه. مردها از راه سخت بايد بروند. راه ميان بري بود كه زن ها آدرسش را داشتند ‏و يك راست مي رفت نزديك خدا. شايد اين آدرس را هم همراه سلاح قديمي مان گم كرديم.‏
به هر حال، ما الان اينجاييم و داريم از خوشبختي خفه مي شويم. رئيس شركت به مان بن فروشگاه سپه داده و ما ‏خيلي احساس شخصيت مي كنيم. ده تا نايلون پر از روغن و شامپو و وايتكس و شيشه شور و كنسرو و رب و ماكاروني ‏خريده ايم و داريم به زحمت نايلون ها را مي بريم و با بقيه همكارهاي شركت كه آن ها هم بن داشته اند و خوشبختي، ‏داريم غيبت رئيس كارگزيني را مي كنيم و اداي منشي قسمت بايگاني را درمي آوريم و بلندبلند مي خنديم و بارهايمان ‏را مي كشيم سمت خانه. چقدر مادربزرگ بدبخت بود كه در آن خانه مي شست و مي پخت. حيف كه زنده نماند ببيند ‏ما به چه آزادي شيريني دست يافتيم. ما چقدر رشد كرديم.
افتخارآميز است كه ما الان، هم راننده اتوبوس هستيم هم ترشي مي اندازيم. مهندس معدن هستيم و مرباي انجيرمان ‏هم حرف ندارد. هورا ما هر روز تواناتر مي شويم. مردها مهارت جمع بستن ما را خيلي تجليل مي كنند. ما مي توانيم ‏همه كار را با همه كار انجام دهيم. وقتي مردها به زحمت بلدند تعادل خودشان را ايستاده توي اتوبوس حفظ كنند، ما با ‏يك دست دست بچه را مي گيريم با دست ديگر خريدها را، گوشي موبايل بين گردن و شانه، كارهاي اداره را راست و ‏ريس مي كنيم. افتخارآميز است.‏
دستاورد بزرگي است اين كه مثل هم شده ايم. فقط معلوم نيست به چه دليل گنگي، يكي مان شب توي رختخواب مثل ‏كنده اي چوب راحت مي خوابد و آن يكي مدام غلت مي زند، چون دست و پاهايش درد مي كنند. چون صورت اشك آلود ‏بچه اي مي آيد پيش چشمش. بچه تا ساعت پنج مانده توي مهد كودك. همه رفته اند، سرايدار مجبور شده بعد از رفتن ‏مربي ها او را ببرد پيش بچه هاي خودش. نيمه گمشده شب ها خواب ندارد. مي افتد به جان زن. مرد اما راحت است، ‏خودش است. نيمه ديگري ندارد. زن گيج و خسته تا صبح بين كسي كه شده و كسي كه بود، دست و پا مي زند.‏
مادربزرگ سنت زده و عقب افتاده من كجا مي توانست شكوه اين پيروزي مدرن را درك كند؟ ما به همه حق و حقوقمان ‏رسيده ايم. زنده باد تساوي!‏
بحث طعم خوش پيروزيه! شكوه پيروزي مدرن؟ فقط نفهميدم كي برد؟!

و باز درد : اين بار شيراز

سيمرغ — Mon, 14 Apr 2008 10:24:00 GMT

ديشب وقتي خبر بمب گذاري شيراز رو شنيدم براي چند لحظه خشکم زد
نه فقط بخاطر درد خود اين حادثه!
که از درد مسکوت گذاشتنش!
توي اين حادثه حداقل صد ايراني کشته و زخمي شدند... : نگفتم چه مذهبي داشتند يا چه گرايش سياسي!! نه! :بيش از صد انسان تيکه تيکه شدند
و چرابايد خبر اين درد بعد از "نتايج رقابت هاي فوتبال باشگاه هاي فرانسه" و "کشته شدن چند نفر در حادثه رانندگي در ليبي" از صدا و سيما پخش بشه؟
يادم اومد بمب گذاري ماه رمضون اهواز : خيابون سلمان فارسي (نادري) . که مث الان با کلي تاخير و اونم خيلي خلاصه و لابلاي خبرهاي رديف چهارم و پنجم پخش شد!!
دليل اين سکوت و سانسور چيه؟
: هموطنان ما بي ارزشند؟
حادثه کشته شدن انسانها مهم نيست؟
يا شرم آوره که با اونهمه ادعاي حراست و امنيت و .... نتونند جلوي اين حوادث رو بگيرند؟
مگه صدا و سيما ادعا نميکنه با مردم صادقه؟چرا اين رسانه توي رسالت خودش که همانا خبررساني بيغرض و شفاف هست اينطور کوتاهي ميکنه؟
شهداي حادثه سقوط هواپيماي سي- صدوسي هم برامون عزيزند. اما تبعيض چرا؟؟؟؟ : بايد حتما بين کشته شده ها چند "خبرنگار" از رسانه ملي باشه تا خبرش بسرعت و با وسعت هرچه تمام تر و در حد يک "عزاي ملي" بيان بشه؟ تا خبر با تيتر درشت بياد؟ تا اولين خبر صدا و سيما بشه؟ تا مث سقوط شهيد کاظمي و همراهاش مورد کم لطفي قرار نگيره؟
سال 78 بجاي خبر کتک کاري و... کوي دانشگاه ، گزارش دوستي يه سگ و يه گربه ي خانگي رو پخش کردند!! چرا؟ : گفتند اينها مشتي ضد نظام بوده ند پس سانسور کرديم!!
کشته هاي اهواز چي؟: چن تا عابر بودن مث من و تو که يدفه با انفجاري خونواده شون داغدار شد!!
و شيراز چي؟ اونها که ديگه براي دعا رفته بودند!! جالب اينه که از همين عزيزان با لفظ شهيد و با تجليل ياد ميشه... پس ديگه اگه تروريست و خرابکار!! ميدونستدشون ميخواستند چه کنند!!

                                                                            * لينک هاي مرتبط:

                                                         پاسخ به دو سوال درباره‌ي انفجار شيراز/ کوثر
                                                         سيما جان ! خسته نباشي /آهستان
                                                         گزارش بمب گذاري در کانون رهپويان/ عطر سيب
                                                         سانسور حيرت انگيز انفجار شيراز در رسانه ي ملي/ عصر ايران
                                                         بمب در حسينيه ي سيدالشهداي شيراز/فلورانس مهربون
                                                        گزارش عيني از لحظات انفجار بمب/ مرفه بادرد
                                                         انفجار در شيراز ماهيت وهابيت را افشا کرد/ نامحرمانه
                                                         گزارش بمب گذاري در شيراز/ نحل
                                                         ... و خدا داناتر است/ زيرزمين هفتم
                                                      با نگاه آخرينش خنده کرد.. / چتر
                                                        رهپويان وصال به وصال رسيدند / بي عينك

زندگي

سيمرغ — Sun, 13 Apr 2008 09:56:00 GMT

تقديم به...
دو روز مانده به پايان جهان. تازه فهميدكه هيچ زندگي نكرده است. تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود. پريشان شد و آشفته و عصباني . نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت،خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت. خدا سكوت كرد . جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت، خدا سكوت كرد .كفر گفت و سجاده دور انداخت،خدا سكوت كرد. دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد، خدا سكوتش را شكست و گفت: عزيزم اما يك روز ديگر هم رفت. تنها يك روز ديگر باقيست. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن. لا به لاي هق هقش گفت: اما با يك روز... با يك روز چه كار مي توان كرد... خدا گفت:آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند گويي كه هزار سال زيسته است و آن كه امروزش را در نمي يابد هزار سال هم به كارش نمي آيد. و آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو زندگي كن. او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در دستانش مي درخشيد.اما مي ترسيد حركت كند،مي ترسيد راه برود، مي ترسيدزندگي از لاي انگشتانش بريزد. قدري ايستاد... بعد با خودش گفت:وقتي فردايي ندارم،‌نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد، بگذار اين يك مشت زندگي را مصرف كنم. آن وقت شروع به دويدن كرد. زندگي را به سر و رويش پاشيد،زندگي را نوشيد،زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود،مي تواند بال بزند، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد،مي تواند...

او در يك روز آسمان خراشي بنا نكرد،زميني را مالك نشد،مقامي را بدست نياورد،اما...اما در همان يك روز دست بر پوست درخت كشيد،روي چمن خوابيد،كفش دوزكي را تماشا كرد،سرش را بالا گرفت وابرها را ديد و به آنهايي كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد. او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد،لذت برد و سرشار شد و بخشيد،عاشق شد و عبور كرد و تمام شد... او همان يك روز زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند، امروز او درگذشت، كسي كه هزار سال زيسته بود...

تباهم مي شوي آيا؟

سيمرغ — Tue, 08 Apr 2008 14:29:00 GMT

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا؟!

تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا ؟

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا ؟!

پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا ؟!

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

تو تصحيح تمام اشتباهم مي شوي آيا ؟!

ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من

به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا؟!

براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري

براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا؟!

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا ؟!

تو شيرينتر از آن هستي كه شادابيت كم گردد

و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا؟

سلام مسيح عزيزم، ...

سيمرغ — Sun, 06 Apr 2008 13:18:00 GMT

سلام مسيح عزيزم،
بار اولم نيست که به تو سلام ميکنم. آخرين بار هم نخواهد بود.
اما تا حالا با اشک برات ننوشته بودم.
مسيح عزيزم
ميدونم همه چيو ميدوني اما ميخوام بگم برات تا خودم سبک شم
اينجا همه چي ريخته به هم
انقدر مردم گيج شده ند که يادشون ميره به مهربوني تو فکر کنن
انقد آدمها قاطي کرده ن که يادشون رفته که روش تو مدارا بود! نه توهين و حمله
انقدر درگير ماشين ها شده ند که فراموش کرده ند که تو بشارت اومدن برادرت رو داده بودي بهشون...
نميدونم شايدم فقط به همون خاطر ورداشتند و حرفهاتو تحريف کردند....
ناراحت نشو عزيزم
مردم اغلب همينه کارشون:
فراموشي!
يادته پيروان موسي؟ اونهمه پاشدن و رفتند تا به ارض موعود برسن؟ وقتي رسيدن اصلا يادشون رفت که اونهمه رنج سفر فقط واس اين بود که ميخواستند اولين قومي باشن که وقتي"احمد" توي ارض موعود ظهور ميکنه بهش خوشامد بگن!!
انقد يادشون رفت که شدن قاتل جونش!
چرا راه دور ميريم: يادته بعد از اونهمه اصرار و پافشاري محمد ٍ ما هم مردم يادشون رفت که تنها جانشين برحقش علي بود و بس؟
ديدي همون يتيمهايي که علي براشون شبونه غذا مي برد چه جوري حسينش رو تيکه تيکه کردن؟
ميدونم امروز که "پيروان غيرواقعي تو" به برادرت توهين ميکنن همونقدر زجر ميکشي که پيامبر ما کشيد وقتي مردمش دچار فراموشي شدند و علي رو تنها گذاشتند ...
اما نازنينم
حماقت آدمها که ديگه پاي پيامبراشون نيست . هست؟ اما شماها انقدر خوبين که لغزش اونها رو هم پاي خودتون مينويسين.
مسيح خوبم!
ميدونم دلت خونه
اما شنيدم طاقتت هم زياده
مث طاقت مهدي .... که هي مي بينه ما چه ميکنيم و به رومون نمياره
مسيحم!
ميدونم تو هم منتظري
گمونم فقط تويي که خوب مي فهمه مهدي چي ميکشه
راستي: سلام ما رو به مهدي برسون
بگو خيلي جات خاليه
منتظر هردوتونيم.

پ. ن. : خاله بهار دعوتم كرد برات بنويسم. دوست دارم منم از همه بخوام اين كارو بكنن. به ويژه از اين دوستان دعوت ميكنم تا نامه اي به تو بنويسن: رضوان ، كبريا ، صبا ، سرگيجه ، جوون و عمو اكبر .

همولايتي!

سيمرغ — Mon, 17 Mar 2008 09:27:00 GMT

شايد جواب آيا راًي ميدهيد براي بعضي ها مهم باشه اما بنظر من بجاي اين سوال کليشه اي و ...! يکي بايد از کدخدا-بعداز-اين بپرسه: آقا! خانوم! تو اصلا به فکر همولايتي هات هستي؟؟؟ درداشونو ميشناسي؟ اصلا وقتي از ولايتت انتخاب شي ديگه سراغي از همسايه هات مي گيري؟... يا ديگه اصلا ميري تو هم شهر نشين مي شي تا ديگه حتي همسايه شونم نباشي؟که بعدها واسه ازدواج بچه هات اولين ملاکت "رجال" بودن بابا و ننه طرف باشه؟
اين سروده ي"آرش شيدايي"دردي رو تو دلم زنده ميکنه: که اوني که واسه پيروز شدن!! (عين لفظي بود که از يکي از تبليغات-چي ها شنيدم) راًي ميخره کجا و اوني که بفهمه يتيم همسايه شب عيد نداره کجا!
چقدر کم مياريم مرحوم اميرکبير رو که واسه درد همولايتي هاش زار بزنه!!

از ولايت چه خبر؟
در ولايت همه چيز آرام است       همه بر وفق مراد
چشمه ها جوشانند       گاو ها پر شيرند         رمه ها پرواري
حاجيان سبحه و سجاده بدست       از تفاخر سرمست              رو به مسجد دارند
در ولايت همه چيز آرام است       همه بر وفق مراد
زارعان بيل بدوش          با فغاني خاموش            تخم حسرت کارند
از ولايت چه خبر؟
گوش صاحبده ما سنگين است
سفره اش رنگين است           اهل نذر است و نياز
                 اهل ذکر است و نماز
در ولايت همگان مسجدي اند             همگان اهل خدا
از ربا نيست خبر           از زنا نيست خبر             خبر از خلوت شيطاني نيست
همه بي دوز و کلک       همه بي روي و ريا           الغرض غير مسلماني نيست
گر در اين آبادي          پسران بيکارند              پسران معتادند               قصه تقدير است!
رفت اگر دختر بيچاره ي بي شوي خطا            کار شيطان بوده است!
شد يکي حاجي و ديگر شده بي برگ و نوا      کار يزدان بوده است!
ورنه بيديني نيست!
آه اي مردم آبادي دور         خوابتان شيرين باد
آب اگر برد گليم زن بي شوي چه غم؟
او خدايي دارد!
در ولايت همه چيز آرام است      در ولايت خبري نيست که نيست
آخور گاو همه پر کاه است        گاو ها بر سر آخور دائم!
گاو ها پر شيرند         رمه ها پرواري...